ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ
Κοινωνική και Περιβαλλοντική Υπευθυνότητα
Λίγα λόγια για εμένα
Ο Προμηθέας λογίζεται ως ο πρώτος "εθελοντής"... Ο εδώ "οίκος " Προσκόπων, Μηχανικών και "Πολιτών" (με αυτή τη σειρά αυτοαξιολόγησης) σας καλωσορίζει σε ένα θέμα, στο οποίο έχει αφοσιωθεί τα τελευταία χρόνια : Την Κοινωνική και Περιβαλλοντική Υπευθυνότητα όλων των Οργανισμών (όχι μόνο των επιχειρήσεων) στο "ταξίδι" τους προς την Αριστεία γενικώτερα.
Εκπαιδευτικό Υλικό Αυτομόρφωσης
Σύνδεσμοι


Αλήθεια - μύθος;..
618 αναγνώστες
Κυριακή, 22 Μαΐου 2011
20:21

Εγώ πάντως συγκινήθηκα...

Είμαι σεσημασμένος άλλως τε...

(Ιαπωνόφιλος και ευαίσθητος...)

Μου το διεβίβασε φίλτατος συνάδελφος Αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας (Οικονομικός, όχι πιλότος), με τον οποίο πιστοποιηθήκαμε μαζί προ διετίας, ως Project Managers, επιπέδου C κατά το Διεθνές Πρότυπο του International Project Management Association - IPMA.                                                            

<Η παρακάτω επιστολή γράφτηκε από τον Βιετναμέζο μετανάστη Ha Minh Thanh, ο
οποίος εργάζεται ως αστυνόμος στη Φουκουσίμα, και εστάλη σε έναν φίλο του
στην πατρίδα του.

Δημοσιεύθηκε στο New America Media στις 19 Μαρτίου. Αποτελεί μαρτυρία για
την δύναμη του πνεύματος των Ιαπώνων αλλά και ένα ενδιαφέρον "στιγμιότυπο"
ζωής κοντά στο κέντρο της Ιαπωνικής κρίσης, το πυρηνικό εργοστάσιο της
Φουκουσίμα.

Η επιστολή μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον αρχισυντάκτη του New America
Media, Andrew Lam, συγγραφέα μεταξύ άλλων του East Eats West: Writing in Two
Hemispheres.

Αδελφέ μου,

Πώς είσαι εσύ και η οικογένειά σου; Τις τελευταίες μέρες εδώ όλα είναι
ένα χάος. Όταν κλείνω τα μάτια μου, βλέπω νεκρά σώματα. Όταν τα ανοίγω,
βλέπω πάλι νεκρά σώματα. Πρέπει όλοι μας να δουλεύουμε 20 ώρες την ημέρα. Θα
ήθελα η κάθε μέρα να είχε 48 ώρες, για να συνεχίζουμε να βοηθάμε και να
σώζουμε τον κόσμο.

Είμαστε χωρίς νερό και ηλεκτρικό, και τα αποθέματα φαγητού έχουν σχεδόν
εξαντληθεί. Και με το που καταφέρνουμε να μετακινήσουμε τους πρόσφυγες από
το ένα σημείο στο άλλο, έρχονται καινούργιες διαταγές να τους πάμε ακόμα
παραπέρα.

Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη Φουκουσίμα, περίπου 25 χλμ μακριά από το
πυρηνικό εργοστάσιο. Έχω τόσα πολλά να σου πω, που αν τα έγραφα είμαι
σίγουρος ότι θα έβγαινε ολόκληρο μυθιστόρημα για τις ανθρώπινες σχέσεις και
συμπεριφορές σε στιγμές κρίσης.

Ο κόσμος έχει παραμείνει ήρεμος. Η αίσθηση αξιοπρέπειας και σωστής
συμπεριφοράς που έχουν είναι πολύ καλή, γι' αυτό και τα πράγματα δεν είναι
τόσο άσχημα όσο θα μπορούσαν να είναι. Αλλά σε μια εβδομάδα από τώρα, δεν
μπορώ να εγγυηθώ ότι θα είμαστε ακόμη σε θέση να πρσφέρουμε προστασία και
τάξη. Άνθρωποι είναι κι αυτοί. Κι όταν η πείνα και η δίψα ξεπεράσουν την
αξιοπρέπεια, τότε θα κάνουν, δεν ξέρω, αυτό που θα πρέπει να κάνουν.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να στείλει προμήθειες μέσω αέρος, τροφή και
φάρμακα, αλλά είναι σαν να ρίχνεις μια χούφτα αλάτι στον ωκεανό.

Αδελφέ μου, μου έτυχε και κάτι πραγματικά συγκινητικό, με ένα μικρό
Ιαπωνεζάκι, που έδωσε σε μένα τον ενήλικα μάθημα ζωής για το πως να
συμπεριφέρομαι σαν άνθρωπος.

Χθές το βράδυ, με έστειλαν σε ένα σχολείο να βοηθήσω μια φιλανθρωπική
οργάνωση να μοιράσει φαγητό στους πρόσφυγες. Η ουρά ήταν στριφογυριστή και
τεράστια.

Κάποια στιγμή εντόπισα ένα μικρό αγόρι, περίπου 9 ετών. Φορούσε ένα
T-shirt και ένα σορτσάκι. Το κρύο όλο και μεγάλωνε, και το αγοράκι ήταν
ακριβώς στο τέλος της ουράς. Σκέφτηκα ότι μέχρι να έρθει η σειρά του, δεν θα
έχει μείνει καθόλου φαγητό.

Πήγα κοντά του και του μίλησα. Μου είπε ότι ήταν στο σχολείο όταν έγινε ο
σεισμός. Ο πατέρας του δούλευε εκεί κοντά και οδηγούσε προς το σχολείο. Ο
μικρός είχε ήδη φτάσει στον μπαλκόνι του τρίτου ορόφου του σχολείου, όταν
είδε το τσουνάμι να παρασύρει το αυτοκίνητο του πατέρα του. Τον ρώτησα για
την μητέρα του.

Είπε ότι το σπίτι τους βρισκόταν ακριβώς δίπλα στην παραλία και ότι η
μητέρα και η μικρή του αδερφή το πιθανότερο είναι να μην επέζησαν. Γύρισε το
κεφάλι του αλλού και σκούπισε τα δάκρυά του όταν τον ρώτησα για τους
συγγενείς του.

Ο μικρούλης έτρεμε από το κρύο και έτσι έβγαλα και του έδωσα το μπουφάν
της αστυνομίας που φορούσα. Τότε ήταν που έπεσε η σακούλα με το συσσίτιό
μου. Το σήκωσα και του το έδωσα. "Όταν έρθει η σειρά σου, μπορεί να έχει
τελειώσει το φαγητό. Πάρε τη μερίδα μου. Εγώ έχω ήδη φάει. Πάρε την να την
φας εσύ.

"Το αγόρι πήρε το σακουλάκι και υποκλίθηκε. Νόμιζα ότι θα έτρωγε αμέσως,
αλλά δεν το έκανε. Πήρε τη σακούλα με το φαγητό και πήγε και την εναπόθεσε
στην αρχή της γραμμής, εκεί που ήταν συγκεντρωμένο όλο το φαγητό για
διανομή.

Σοκαρίστηκα. Τον ρώτησα γιατί δεν έφαγε και έβαλε τη σακούλα μαζί με τα
άλλα φαγητά.

Και μου λέει: "Γιατί βλέπω πολλούς άλλους πολύ πιο πεινασμένους από μένα.
Αν τη βάλω εκεί τότε θα μοιραστεί ισότιμα."

Όταν το άκουσα αυτό πήγα και στάθηκα παραπέρα, γιατί δεν ήθελα να με δει
ο κόσμος να κλαίω. Η κοινωνία που μπορεί να εμφυσήσει σε ένα εννιάχρονο
παιδί την έννοια της θυσίας για το ευρύτερο καλό, πρέπει να είναι μια
σπουδαία κοινωνία, σπουδαίος λαός.

Σου έγραψα δύο γραμμές για να στείλω τις ευχές μου σε σένα και την
οικογένειά σου. Πρέπει να επιστρέψω στη βάρδια μου.

Ha Minh Thanh

(το
πρωτότυπο:http://newamericamedia.org/2011/03/letter-from-fukushima-a-vietnam
ese-japanese-police-officers-account.php)>

Σχόλια

22/05 21:04  Μαικήνας
Αρετές ξεχασμένες για εμάς φοβάμαι.
Εμείς ζητάμε να μας λυπηθούν για τα δεινά μας (αυτά που μόνοι μας προκαλέσαμε) αυτοί υπομένουν με αξιοπρέπεια και δεν ζητάνε λύπηση. Για αυτό τους θαυμάζω και τους φοβάμαι αν είναι να τους εχω αντιπάλους. Επειδή μπορούν να είναι σκληροι με τον εαυτό τους, εστω και για λόγους αξιοπρέπειας, γίνονται σκληροί με τους άλλους.
22/05 22:29  geokalp
Την παραίτησή του από τον μισθό και τα εξαμηνιαία μπόνους του ως πρωθυπουργός, αρχής γενομένης από τον Ιούνιο, ανακοίνωσε ο Ναότο Καν, μέχρι να λήξει η κρίση στον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα. Ο κ. Καν, ο οποίος αμείβεται με 1,63 εκατ. γιεν (14.000 ευρώ) μηνιαίως για το αξίωμα του πρωθυπουργού, θα συνεχίσει να λαμβάνει τον μισθό του ως νομοθέτης. O Ιάπωνας πρωθυπουργός ζήτησε συγγνώμη από τον κόσμο, τονίζοντας ότι η κυβέρνηση φέρει μαζί με την εταιρεία ηλεκτρισμού Tepco, η οποία διαχειρίζεται το πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα, τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη συνεχιζόμενη πυρηνική κρίση της χώρας.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_100012_11/05/2011_441701
22/05 22:43  Μαικήνας
Μολις πριν 10 - 15 χρόνια όχι παλιοτερα πάντως αυτοκτόνησε υπουργός επειδή κατερευσε γέφυραστην Βόρειο Ιαπωνία που είχε κατασκευσαστεί περίπου 20 χρονια πριν αναλάβει υπουργός. Ο ίδιος όμως το θεώρησε ατιμωτικό και έθεσε τέρμα στη ζωή του.
Τι ο μύθος δηλεί;
Το σχόλιό σας
Για να σχολιάσετε το άρθρο πρέπει να κάνετε Login στο Capital.gr
Αξιολογήστε το άρθρο
11 ψήφοι

 Εκτύπωση
 Αποστολή με e-mail

Σχετικά με το blog
"Σήμερα όλοι οι οργανισμοί : οιασδήποτε φύσης, προσανατολισμού, μεγέθους και ιδιοκτησιακής μορφής. Ανεξαρτήτως αντικειμένου παροχής προϊόντων ή υπηρεσιών, ανεξαρτήτως στόχων και τοποθέτησης στην αγορά, οφείλουν να κερδίσουν και να διατηρήσουν τη σύμφωνη γνώμη ή τουλάχιστον την ανοχή της ευρύτερης κοινωνίας για τη συνέχιση της λειτουργίας τους.
Δραστηριοποιούνται με προσωρινή άδεια λειτουργίας και οφείλουν να αποδεικνύουν συνεχώς - με πειστικό και τεκμηριωμένο τρόπο - ότι παράγουν επίσης θετικά κοινωνικά και περιβαλλοντικά αποτελέσματα."
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις